Szczawnica-Zdrój
Powietrze tutaj pachnie świerkowo-sosnowym lasem. Jest wilgotne, rześkie i lekkie. Jakby południowo-zachodni skraj Beskidu Sądeckiego i podnóże Pienin nadęły się a potem wypuściły na położoną w nich Szczawnicę potężne zasoby tlenu. Od zgoła 200 lat korzystają z nich kuracjusze cierpiący przede wszystkim na choroby dróg oddechowych, ale i przewodu pokarmowego, dróg moczowych a także schorzenia narządów ruchu. Bo wspaniałe powietrze to nie jedyny atut Szczawnicy. W miasteczku położonym na wysokości 420-650 m n.p.m. biją źródła z mającymi lecznicze właściwości wodami mineralnymi. Wielu wszakże do Szczawnicy przybywa nie tyle „do wód” na kurację, ile do gór, rzeki i chmur na wypoczynek, ot po to, by pohasać po okolicznych górach, powędrować po polskim i słowackim Spiszu, zimą zaszaleć na którymś ze szczawnickich stoków, a w sezonie przede wszystkim po to, by zasiąść na flisackiej tratwie i spłynąć Dunajcem, do którego jak i do potoku Grajcarek przytulona jest Szczawnica. Liczne tutaj sanatoria, pensjonaty, hotele, domy wczasowe, kwatery prywatne, schroniska i pola namiotowe (w sezonie) nigdy nie są puste. Bo Szczawnica już taka jest, dobra dla schorowanych i zdrowych, niedzielnych turystów i niepoprawnych łazików. Na każdego otwarta jak menu, w którym z wrażenia nie wiadomo co wybrać.

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka